La Chouffe Classic 2018

Hoe diep kun je gaan?

La Chouffe Classic 2018

Met Red Bull kop over kop nog vers in mijn geheugen, ben ik zoekende naar een nieuw doel voor 2018. Al dromend over mijn prestatie en ervaring van afgelopen fietsseizoen. Word ik benaderd door Marcel P. een fietsmaatje. We besluiten ons, vijf man sterk, in te schijven voor de La Chouffe Classic. Volgens Marcel P. een KILLER van een toertocht en als hij dit zegt, nou dan kan je je borst natmaken!

La Chouffe Classic 2018

Wordt gereden in de omgeving van het mooie Houffalize in de Ardennen. Ergens midden in deze schitterende omgeving hebben we een huisje gehuurd. Het verblijf tussen vijf stoeren mannen, die vol van adrenaline met stoere praatjes, de spanning de baas proberen te blijven. Desondanks is de SPANNING voelbaar!

De dag van de race

De spanning is nog steeds voelbaar aan de ontbijttafel. Niet iedereen heeft even goed geslapen. Ikzelf heb ook een tijdje wakker gelegen. Al stressend rijden we naar de start. We besluiten om 2 km eerder van start te gaan i.v.m. parkeren en de drukte bij de start.

Aangekomen pakken we de racefietsen uit de auto. GELUKKIG heb ik alles meegenomen. Zo ook mijn voeding die ik twee dagen voor aanvang heb voorbereid. Thuis heb ik namelijk mijn isotone sportdrank in boterham zakjes afgewogen en de reepjes vormen samen een goede basis om mijn energie met 70 gram koolhydraten elke uur aan te vullen. Voor zo’n zes uur rijden heb ik zes zakjes en reepjes meegenomen. Ik zet mijn bidons in mijn fiets en start mijn Wahoo fietscomputer op. De Wahoo is mijn trouwste sportmaatje. Met hem heb ik al veel lief en leed gedeeld. De afgelopen weken heb ik hier behoorlijk wat trainingen vanaf kunnen lezen. Ook nu gaat de Wahoo mij tijdens deze rit helpen om niet te hard van stapel te gaan. Dit heb ik overlegd met mijn coach Bastaan Gruppen. Ik ben er klaar voor!

Op dat moment overkomt me iets verschrikkelijks!

Ik kan wel janken!

We vertrekken en direct gaat de weg vals plat omhoog. Mijn hartslag slaat al direct 145 bpm. Dit is niet wat ik me had voorgenomen. Ik dacht een rustige warming-up te doen… mijn hartslag op te bouwen naar de eerste klim. Inmiddels fietsen mijn fietsmaatjes al z’n 200 meter voor mij en ik probeer in mijn eigen tempo dichterbij in hen te komen. Na 15 min. alleen fietsend, besluit ik mijn zakken in mijn fietsjack te checken. Op dat moment overkomt me iets verschrikkelijks! Ik ben mijn VOEDING vergeten!!! Deze ligt nog in de auto. IK KAN WEL JANKEN!



Ik voer mijn fiets tempo op om bij mijn fietsmaatjes met dit verschrikkelijke nieuws aan te komen. Mijn hartslag is inmiddels gestegen tot boven +150 bpm. Amper op weg en al gestart met een klein tijdritje. Ik weet niet hoe ik het moet overbrengen. Ik krijg het bijna mijn strot niet uit! Ik schaam me ook een beetje, want ze weten hoe gedreven ik hiermee bezig ben geweest. Maar ik moet het toch aangeven… Heren? Ik ben mijn voeding vergeten!

Mijn fietsmaatjes zijn helden!

Alles al weken en dagen voorbereid en dan overkomt me dit! Marcel P en Jordi geven me nog de keuze om terug te gaan, maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik besluit om door te fietsen. Gebruik te maken van twee reepjes die ik van deze TOPPERS mag gebruiken, om vervolgens bij de eerste stop dit aan te vullen. Gelukkig had ik wel mijn bidons meegenomen. Goed voor twee uur isotone sportdrank, beide goed voor 80 gram aan koolhydraten.

Côte de la Haussire

We rijden verder. Jordy, Marcel P. en ik wiel aan wiel. Tot Marcel P. aangeeft dat zijn achterwiel trilt en dat hij dit merkt bij het afdalen. We besluiten te stoppen. Blijkt dat hij zijn achterwiel niet strak genoeg heeft aangedraaid. LEVENSGEVAARLIJK! En wat blijkt ook, we staan voor de afslag van de zwaarste helling van de Benelux, de Côte de la Haussire. We zijn nog geen 22 km onderweg.

Côte de la Haussire

Bron: Klimtijd.nl – Côte de la Haussire

WEET IK VEEL! Ik ben hier nog nooit geweest. Ik weet niet eens wat me staat te wachten, dus rij ik het eerste stukje gewoon lekker stevig omhoog. Nog steeds wiel aan wiel, met een redelijk tempo! Totdat ik zie dat dit klimmetjes, wat al een tijdje redelijk stijl omhoog gaat nog een knik maakt. 13 en 14% zoals je kunt zien in bovenstaande afbeelding.

Mijn hartslag is inmiddels al boven de +160 bpm. Even voor de duidelijkheid mijn maximale hartslag is 173 bpm. Niet normaal, deze klim is een KILLER! Ik probeer in mijn cadans te komen, maar dat lukt me niet. IK VOEL ME SLECHT! Ik heb het warm en probeer mijn armstukken omlaag te krijgen, mijn handschoenen uit te doen en het ritsje van mijn fietsjack open te krijgen. Dit gaat behoorlijk lastig, maar al stuntend lukt het mij… Je moet niet vragen hoe… Oh, ik heb het zo zwaar!

Mijn ademhaling gaat te keer. Ik ben kort ademend, dit kan ik me wel herinneren van andere zware ritten, maar niet dat snakkend naar zuurstof. Dat is nieuw voor mij… Niet dat ik niet weet hoe dat voelt, maar ik was toch fit? Blijkbaar niet fit genoeg… Er zit niks anders op, ik moet me hier mentaal doorheen vechten!

Totaal onderschat!

Waarom het slecht voelt? Ik heb geen idee… Dit had ik niet verwacht. Met angst voor wat nog gaat komen rij ik door tot het eindpunt. WAT EEN BEESTE KLIM! Totaal onderschat! Als alle klimmetjes zo zijn, dan ben ik bang dat ik dit niet ga uitrijden. Dat zou een ramp zijn! Dit kan en mag me niet overkomen. Er gaat van alles door mij heen, maar opgeven is geen optie.

In de afdaling kan ik behoorlijk herstellen. Helaas ben ik Jordi en Marcel P. uit het oog verloren. Blijkbaar hadden die meer POWER om deze klim te trotseren. Op weg naar de volgende klim rijden we nog met elkaar op. Ik probeer mijn eigen tempo te rijden en merk dat het tempo van Jordi en Marcel P. me simpel weg niet lukt. Blijkbaar heb ik de benen niet. Bij de eerste volgende klim schieten de twee heren weer de berg op. Ik volg in eigen tempo de heren, net als Dumoulin.

Over de berg, onderaan staat de twee heren op mij te wachten. We besluiten of ik besluit om op eigen tempo deze struggle te trotseren. Een lastige beslissing, maar hen steeds laten wachten is geen optie. Of het de benen zijn… Ik weet het niet. Met een schakelsysteem dat niet goed werkt en inmiddels ook al de eerste buikrampen lijkt me dit wel verstandig.

Ik krijg een fiets terug die niet goed schakelt

Een week voor aanvang van de La Chouffe Classic, dacht ik zo slim te zijn om mijn fiets te laten nalopen bij de fietsenmaker. Wat blijkt! Ik krijg een fiets terug die niet goed schakelt. De voorderailleur heeft moeite met schakelen. KLOTEZOOI! Dit kan er ook nog wel bij… Bedankt fietsenmaker!



Bij de eerste stop moet ik noodgedwongen mijn fiets bij de mecanicien laten nakijken, die dit mechanische probleem probeert te herstellen. Proberen, want bij 100 km en inmiddels voor de tweede keer buikkrampen moet ik mijn fiets nog een keer laten nakijken. Hier besluit ik ook mijn Dumoulintje los te laten. WAT IS DAT LEKKER! Ik voel me als herboren. Mijn fiets doet het weer en ik kan de overige 65 km “normaal” gaan uitfietsen. Althans onderweg verlies ik mijn fietsbril. Ik zit net zo lekker in een groepje en rijd gemiddeld 35-38 km/u. Ik besluit mijn bril te laten liggen.

Nog steeds alleen, probeer ik onderweg met verschillende groepjes mee te rijden. Ik merk ook dat veel groepjes hard de klimmetjes oprijden. Moet zeggen dat de verleiding groot is om mee te draven, maar ik laat me niet gek maken. En als blijkt dat ik deze groepjes steeds weer tegenkom, is dit ook best efficiënt.

De Ourberg (Côte de Weveler)

La Chouffe Classic 2018

Op weg naar de grens met Belgie en Duitsland rijd ik richting de Ourberg (Côte de Weveler). Ik heb vermoeide benen, maar merk dat ik toch wel lekker in het ritme zit. Na ongeveer 124 km krijg ik de eerste krampverschijnselen. Dit kan komen door een tekort aan vocht? Bij elke stop heb ik kleine stukjes banaan ingeslagen en kleine stukjes sinaasappel genuttigd. Van muesli repen, stroopwafels en andere zoete troep moet ik niks hebben. Ik denk ook dat ik te weinig heb gegeten, maar al met al moet ik ook eerlijk zijn… Ik heb nog nooit zoveel hoogtemeters beklommen, met klimmetjes die stijl en gemiddelde langer zijn dan in Limburg.

Aangekomen bij de Ourberg (Côte de Weveler) rij ik mijn eigen tempo en moet zeggen dat ik dit aardig te pakken heb. Ik rij redelijk lekker de berg omhoog. Het duurt wel lang en, zoals staat beschreven, altijd windtegen en volgens mij klopt dit wel. Bovenaan heb ik nog de kracht om ff aan te zetten. Wat een uitzicht… Ik vergeet er bijna van te genieten.

Ik merkt dat de kramp me zit toe te juichen!

Na een smakelijke bevoorrading bij de brouwerij van La Chouffe. Nee, nog geen bier, ik heb al 10 weken geen alcohol gedronken. Hier moest ik gewoon ff wat langer stoppen. Heb een aantal zakjes honing genuttigd en mijn benen wat gemasseerd. Ik merkt dat de kramp me zit toe te juichen! Met een schuin oog zie ik nieuwe tijdregistratie kastjes staan… Daar is vast het volgende “klimmetje”?

De Longue Virée

Ja, hoor! De Longue Virée. Mijn benen voelen “goed” in vergelijking met de krampverschijnselen voor de stop. Ik moet eerlijk zeggen dat ik iedereen voorbij rij. Is iedereen aan het uitfietsen of ben ik gewoon een DIESEL? Gevoelsmatig weet ik dat het einde in zicht is en dat werkt uiteraard erg motiverend! Ook de afdaling naar Houffalize is heerlijk! Dit heb ik verdiend.

Ik ben op weg naar de Côte de Saint Roche. Met al 155 km in de benen maak ik me wel zorgen. Deze klim hebben we de dag daarvoor bestegen met de auto. Ik ben daar niet zo zeker van geworden, maar met vermoeide benen en kramp verschijnselen maak ik me mentaal klaar voor deze KILLER! Door mijn hoofd gaat, net als bij velen, de gedachte om deze klim over te slaan… In gedachten… Ik ben hier niet voor niks gekomen. Ik sla niks over! LAAT MAAR KOMEN!!!

De Côte de Saint Roche

De Côte de Saint Roche, bekend van Luik – Bastenaken – Luik, is kort (900m) maar krachtig (11,7% gemiddeld) en kent geen genade. Ook op deze klim rij ik iedereen voorbij! Niemand kan mij volgen. Ik kijk omhoog krijg gewoon last van mijn nek. Er lijkt geen eind aan te komen! Halverwege staat een groep mensen met een spandoek en het nummer van Je Broer, volgens mij met het nummer: Kind van de Duivel. Wel toepasselijk met mijn rood zwarte racefiets en kleding. Wat mij het meest motiveert is dat dit nummer door mijn kleine man (10 maanden jong) mooi wordt gevonden. We luisteren er dus regelmatig naar. Pappa vindt het ook een lekker nummer.

Saint-roch

Bron: Klimtijd.nl – Côte de Saint Roche

Met een hartslag van +160 bpm en een snelheid van 9-10 km/u. Heb ik nog iets van energie over om bijna boven, nog ff aan te zetten! GEWOON STAAN OP DE TRAPPERS! Mensen langs te kant staan mij toe te juichen. Ik weet niet of ze er voor mij staan? Het werkt wel zeer motiverend! De Côte de Saint Roche is de laatste klim en zoals na elke klim een heerlijke afdaling.

Ik ben gefinisht! Het dringt nog niet direct tot me door, maar een euforisch gevoel stroomt door mijn lichaam. Het lactaat (melkzuur) niet. De kramp beweegt door mijn benen. Gelukkig weet ik het in bedwang te houden. Met wat pech (het had altijd erger gekund) kijk ik terug op een zwaar bevochten “wedstrijd” en ben zeer VOLDAAN!

Goede ervaring:

  • Uitgereden
  • Eerste keer +2839 hm
  • Geen klim afgestapt
  • Pas 3de fietsseizoen
  • Goede voorbereiding
  • Nagenoeg hele rit alleen gefietst (160+ km)
  • Krampverschijnselen pas na 124 km “Geen kramp”
  • Alle hartslagzones verbeterd, max hartslag is 173 bpm:
    • 1 min. op een hartslag van 171 bpm
    • 10 min. op een hartslag van 170 bpm
    • 10 min. op een hartslag van 169 bpm
    • 20 min. op een hartslag van 161 bpm

Niet opgegeven 2de op de Côte de St-Roch van mijn fietsmaatjes. Ik was 851ste van de 3402 deelnemers, die het nog aandurfden 🙂

Afzien en mentaal op de proef gesteld worden:

  • Al mijn eten vergeten in de auto (balen!)
  • Versnelling werkte niet (met dank aan fietsenmaker)
  • 2x bij de mecanicien geweest voor reparatie aan mijn versnelling
  • Nergens vlak, geen warming up mogelijk, direct klimmen
  • Na 22 km direct een motherfucker (Cote de Haussire!)
  • Kort ademend – Mijn eigen tempo moeten rijden, dus alleen
  • Voelde me niet fit (referentiekader NL, laatste 2 weken)
  • Later in de rit pijn bij inademen
  • 2x flinke buikkrampen
  • Na 100 km Dumoulintje (dat was lekker!)
  • Bril verloren onderweg
  • Bij 1 stop, 1 bidon gevuld, de andere niet (stom!)

Kortom niet scherp genoeg, maar wel een VETTE ZWARE ervaring rijker! WILLPOWER 2.0

Bekijk mijn complete rit op Strava

Mijn klimtijden

Positie Deelnemers totaal Tijd Uur
Côte de la Haussire 1454 4743 16:51 9:02:48
Ourberg 1063 1943 8:54 12:23:32
Longue Virée 936 4407 11:00 14:48:51
Côte de St-Roch 851 3402 5:40 15:01:01

  • Côte de la Haussire Sud: 3900m, 275m hoogteverschil, gemiddelde stijging 7%
  • Ourberg (Côte de Weveler): 2200m, 136m hoogteverschil, gemiddelde stijging 6,2%
  • La Longue Virée (Côte du Mont): 3200m, 148m hoogteverschil, gemiddelde stijging 4,60%
  • Rue de Saint Roch: 1150m, 127m hoogteverschil, gemiddelde stijging 11%)

3
Reageer op dit artikel

avatar
2 Comment threads
1 Thread replies
3 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
3 Comment authors
Eddy KarrenbeltMarcel KarrenbeltMarcel P. Recent comment authors
  Subscribe  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Eddy Karrenbelt
Editor

Mooie belevenis!

Marcel P.
Gast
Marcel P.

Leuke blog topperrrrrr.
En je hebt de 2e helft van de 60km rit de dag erna FANTASTISCH gereden !